ჯოან დიდიონი თავის წიგნში მკითხველს უზიარებს ქორწინებისა და ცხოვრების მტკივნეულ, გულწრფელ პორტრეტს — როგორც კარგ, ისე ცუდ დროს. ეს ნაწარმოები ახლოს იქნება ყველასთან, ვისაც ოდესმე მეუღლე ან შვილი ჰყვარებია და შემდეგ მათი დაკარგვის ტკივილი გამოუცდია. საოცარი გულწრფელობითა და ემოციური ძალით დიდიონი იკვლევს, თუ როგორ ვპოულობთ ჩვენ, ადამიანები, ძალას, რომ როგორღაც გავაგრძელოთ ცხოვრება.

„დანაკარგისა და მწუხარების გამანადგურებლად გულწრფელი პორტრეტი.“ — The New York Times

2003 წლის შობამდე რამდენიმე დღით ადრე ჯონ გრეგორი დანმა და ჯოან დიდიონმა შეიტყვეს, რომ მათი ერთადერთი ქალიშვილი, კვინტანა რუ, სეპტიკური შოკით გახდა ავად. იგი ხელოვნურად გამოწვეულ კომაში მოათავსეს და სიცოცხლის შემანარჩუნებელ აპარატზე შეაერთეს. რამდენიმე დღის შემდეგ, ქალიშვილის საავადმყოფოში მონახულების შემდეგ, ჯონი და ჯოანი ვახშმად დასხდნენ, როდესაც ჯონს ფატალური გულის შეტევა დაემართა. ამ ერთმა წამმა მათი ორმოცწლიანი თანაცხოვრება დაასრულა.

ეს ძლიერი და ემოციური თხრობა ჯოან დიდიონის მცდელობაა, აზრი მოუძებნოს იმ გამოცდილებას, რომელმაც მისი ცხოვრებისეული წარმოდგენები თავდაყირა დააყენა:

„ეს ჩემი მცდელობაა, გავუგო იმ კვირებსა და შემდეგ თვეებს, რომლებმაც დამინგრია ყველა მყარი წარმოდგენა, რაც კი ოდესმე მქონია სიკვდილზე, ავადმყოფობაზე… ქორწინებასა და შვილებზე, მეხსიერებაზე… საღი აზროვნების მყიფეობასა და თავად სიცოცხლეზე.“