სილვია პლათი ბავშვობიდანვე აწარმოებდა დღიურს. როდესაც სმითის კოლეჯში სწავლობდა და ამ წიგნში მოთხრობილი ამბებიც იწყება, მას უკვე ჩამოყალიბებული ჰქონდა დღიურის თითქმის ყოველდღიურად წერის ჩვევა. დღიური მისთვის შემოქმედებითი საქმიანობის შთაგონების წყაროც იყო.

ერთხელ პლათმა საკუთარ დღიურს „სარგასო“ უწოდა — წარმოსახვის საცავს, „ოცნებების, მითითებებისა და იმპერატივების ლიტანიას“. მართლაც, ამ გვერდებზე მისი შემოქმედების უმეტესი ნაწარმოების ჩანასახები გვხვდება.

როგორც მწერალს, პლათს დაუცხრომელი და ყოვლისმომცველი ამბიციები ჰქონდა. ისინი მისგან უზარმაზარ შინაგან ენერგიას, საოცარ ქაოსსა და ერთგვარ ძალადობრივ ვნებას მოითხოვდა — ისეთ ცეცხლს, რომელიც საბოლოოდ თავადვე შიგნიდან წვავდა.

დღიურში ამ შინაგანი ბრძოლის ინტენსივობა დაუნდობელი სიცხადით არის გადმოცემული. მისი ჩანაწერები გვიჩვენებს როგორც იმ სასოწარკვეთილებას, რომელსაც პლათი ხშირად განიცდიდა, ისე იმ გამბედაობასაც, რომლითაც იგი საკუთარ შინაგან დემონებს უპირისპირდებოდა.