ბავშვობის ტრავმის გამო — მან საკუთარი მომაკვდავი მამის თანდასწრებით დედა სხვა მამაკაცთან ინტიმურ ურთიერთობაში იხილა — მიზოგუჩი გამოუსწორებელ ენაბლუდად იქცევა. თანატოლების დაცინვის მსხვერპლი, ის თავს სრულიად მარტოსულად გრძნობს და ბავშვობიდანვე განსაკუთრებულად იხიბლება კიოტოს ცნობილი ოქროს პავილიონით.

ტაძარში მსახურად ყოფნისას მიზოგუჩი მის ესთეტიკურ სრულყოფილებაზე ხდება შეპყრობილი და ოქროს პავილიონი მისი ერთადერთი და უმთავრესი სურვილის ობიექტად იქცევა. თუმცა, როდესაც ის ტაძრის ნაკლოვანებების შემჩნევას იწყებს, თანდათან იმ დასკვნამდე მიდის, რომ სილამაზისკენ მიმავალი ერთადერთი ჭეშმარიტი გზა შემზარავი ძალადობის აქტია.

1950 წელს მომხდარ რეალურ შემთხვევაზე დაფუძნებული „ოქროს პავილიონის ტაძარი“ ბრწყინვალედ ასახავს ომისშემდგომ იაპონიაში მცხოვრები ახალგაზრდა კაცის ვნებებსა და ტანჯვას. ამ თემის გადმოცემისას იუკიო მისიმა იყენებს ეროტიკულ წარმოსახვასა და დრამატული მომენტის გამოკვეთის განსაკუთრებულ უნარს — თვისებებს, რომლებმაც ის თანამედროვე მხატვრული ლიტერატურის ერთ-ერთ უდიდეს შემოქმედად აქცია.