„ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის, ისწავლო სიყვარულის გაცემა და მისი მიღების უფლების მიცემაც საკუთარი თავისთვის.“

შესაძლოა, ეს ბებია ან ბაბუა იყო, მასწავლებელი ან კოლეგა — ვიღაც უფრო უფროსი, მომთმენი და ბრძენი, ვინც ახალგაზრდობისა და საკუთარი გზის ძიების პერიოდში გიგებდათ, სამყაროს უფრო ღრმად დანახვაში გეხმარებოდათ და გონივრულ რჩევებს გაძლევდათ, რათა ცხოვრებაში გზა გაგეკვალათ.

მიჩ ელბომისთვის ასეთი ადამიანი მისი კოლეჯის პროფესორი, მორი შვარცი იყო.

შესაძლოა, მიჩის მსგავსად, თქვენც დაკარგეთ კავშირი ამ მენტორთან, ცხოვრების გზაზე სიარულისას მისი სწავლებები თანდათან დაგავიწყდათ და სამყაროც უფრო ცივი და უგულო მოგეჩვენათ. ნუთუ არ ისურვებდით, კიდევ ერთხელ შეხვედროდით ამ ადამიანს, დაგესვათ ის მნიშვნელოვანი კითხვები, რომლებიც დღემდე არ გასვენებთ, და მიგეღოთ სიბრძნე, რომელიც დღევანდელ დატვირთულ ცხოვრებაში დაგეხმარებოდათ — ისე, როგორც ამას ახალგაზრდობაში აკეთებდით?

მიჩ ელბომს მეორე შანსი მიეცა. მან მორი სიცოცხლის უკანასკნელ თვეებში ხელახლა იპოვა. იცოდა რა, რომ სიკვდილი უახლოვდებოდა, მორი ყოველ სამშაბათს თავის კაბინეტში ხვდებოდა მიჩს — ზუსტად ისე, როგორც ამას კოლეჯში სწავლის დროს აკეთებდნენ. მათი განახლებული ურთიერთობა ერთ ბოლო „გაკვეთილად“ იქცა — გაკვეთილად იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა ვიცხოვროთ.

„სიმართლე ისაა, მიჩ, — უთხრა მან, — როგორც კი სიკვდილისთვის მზადებას ისწავლი, ცხოვრებასაც ისწავლი.“

„სამშაბათები მორისთან“ მათი ერთად გატარებული დროის ჯადოსნური ქრონიკაა, რომლის მეშვეობითაც მიჩი მორის მარადიულ საჩუქარს მთელ მსოფლიოს უზიარებს.