„ჩვენ ყველამ ვიცით ისეთი ოჯახები, რომლებიც ღარიბები არიან, მაგრამ „წესიერნი“. ჩემი ოჯახი კი, პირიქით, წარმოუდგენლად მდიდარი იყო, თუმცა არანაირად არ ითვლებოდა „წესიერად“...“

ეს არის არაჩვეულებრივი მოგონებების წიგნი „უცნაურ, მდიდრულ და ეგზოტიკურ“ ბავშვობაზე — აზერბაიჯანში გატარებულ წლებზე, მეოცე საუკუნის დასაწყისის მღელვარე ეპოქაში, აღმოსავლეთსა და დასავლეთს, ტრადიციასა და თანამედროვეობას შორის მოქცეულ სამყაროში გაზრდაზე.

ბანინე იხსენებს თავის მდიდრულ სახლს, სადაც ტკბილეულისა და ხილის დაუსრულებელი ნადიმები იმართებოდა; თავის საყვარელ გერმანელ გუვერნანტს, რომელსაც სელისფერი ქერა თმა ჰქონდა; თავის ამპარტავან, მკაცრ მუსლიმ ბებიას, რომელიც ლანძღვა-გინებასაც არ ერიდებოდა; და ნათესავებს, რომლებიც გამუდმებით კამათობდნენ, პოკერს თამაშობდნენ და ჯაჭვურად ეწეოდნენ სიგარეტს.

იგი იხსენებს ბოლშევიკების მოსვლასაც, რის შედეგადაც ოჯახმა ყველაფერი დაკარგა. რევოლუციისა და სისხლისღვრის ფონზე მას თავდავიწყებით შეუყვარდა, თუმცა იძულებული გახდა გაჰყოლოდა კაცს, რომელსაც ვერ იტანდა — მანამ, სანამ გაქცევის შესაძლებლობა არ მიეცა.

ჭორიკანული თხრობისა და რომანტიკის, ირონიისა და სევდის მონაცვლეობით, „დღეები კავკასიაში“ (Days in the Caucasus) არის როგორც ზრდასრულობის ზღურბლზე მდგომი ადამიანის ამბავი, ისე გამქრალი სამყაროს პორტრეტი — მოგონება იმაზე, თუ როგორ აგრძელებს წარსული ჩვენს დევნას.