ეფის ყოველთვის სჯეროდა ფერიების ზღაპრების. მას სხვა არჩევანი არც ჰქონია, რადგან ბავშვობიდან მოყოლებული ფერიების მეფის ხილვები მოსდევდა. მან ნუგეში მხოლოდ „ანგჰარადის“ (Angharad) ფურცლებზე იპოვა — ყველასთვის საყვარელ ეპოსში მოკვდავ გოგონაზე, რომელსაც ფერიების მეფე შეუყვარდება, შემდეგ კი მას გაანადგურებს.

მისი დაფლეთილი წიგნი ერთადერთი რამაა, რაც ეფის პრესტიჟულ არქიტექტურულ კოლეჯში პირველი დამთრგუნველი სემესტრის განმავლობაში სულიერად ამაგრებს. ამიტომ, როდესაც გარდაცვლილი ავტორის ოჯახი მისი სახლის დასაპროექტებლად კონკურსს აცხადებს, ეფი რწმუნდება, რომ ეს მისი ბედისწერაა.

თუმცა ჰირაეთის მამული (Hiraeth Manor) შეუსრულებელი მისიაა: ეს არის ნესტიანი, დანგრეული შენობა, რომელიც მშიერ ზღვაში ჩაძირვის პირასაა. როდესაც ეფი იქ ჩადის, აღმოაჩენს, რომ ის ერთადერთი არ არის, ვინც ეს ადგილი დროებით სახლად აქცია. პრესტონ ელური (Preston Héloury), ლიტერატურის ახალგაზრდა, პედანტი მკვლევარი, მირდინის (Myrddin) ჩანაწერებს სწავლობს და გადაწყვეტილი აქვს დაამტკიცოს, რომ გოგონას საყვარელი ავტორი თაღლითია.

სანამ ორი მოქიშპე სტუდენტი განდეგილი ავტორის მემკვიდრეობას იკვლევს და მისი წერილებიდან, წიგნებიდან თუ დღიურებიდან მინიშნებებს აგროვებს, ისინი აღმოაჩენენ, რომ სახლის საძირკველი ერთადერთი რამ არ არის, რასაც არ უნდა ენდონ. აქ ბნელი ძალები ბუდობენ, როგორც მოკვდავთა, ისე მაგიური, რომლებიც მათ წინააღმდეგ შეთქმულებას აწყობენ — სიმართლემ კი შეიძლება ორივე მათგანი დაღუპვამდე მიიყვანოს.