ცენტრალური ევროპა არ არის მხოლოდ სივრცე რუკაზე, ის ასევე საერთო გამოცდილების რეგიონია — ურთიერთსესხებების, თავსმოხვეული წესებისა და გაუგებრობების სივრცე. რომის იმპერიიდან მოყოლებული, იგი აღმოსავლეთიდან მომავალი თავდასხმების მუდმივი სამიზნე იყო. შუა საუკუნეებში ცენტრალური ევროპელები თავიანთ აღმოსავლელ მტრებს „ადამიან-ძაღლებად“ (the dogmen) მოიხსენიებდნენ. მოგვიანებით ეს მტრები გახდნენ თურქები, შვედები, რუსები და საბჭოელები — ყველამ მათგანმა დაანაწევრა ეს რეგიონი და საკუთარი ხედვის მიხედვით გადააკეთა. 

კონკურენციამ კულტურის განმეორებადი აღზევება გამოიწვია. ეს იყო მაღალი რენესანსის პირველი კერა იტალიის ფარგლებს გარეთ, რეფორმაციის აკვანი, განმანათლებლობის, რომანტიზმის, სიმფონიისა და თანამედროვე ნაციონალიზმის საწყისი წერტილი. ეს რეგიონი, იმავდროულად, რელიგიური და პოლიტიკური იდეების მუდმივ ბრძოლის ველს წარმოადგენდა. 

ეს ახალი ისტორიული ნაშრომი მოიცავს მთელ ცენტრალურ ევროპას, გერმანული მიწების, აგრეთვე უკრაინისა და შვეიცარიის ჩათვლით. ევროპის „შუა სამეფოების“ ისტორია არის შეხსენება ცენტრალური ევროპის არამდგრადობის, მისი კრეატიულობისა და მღელვარების, და იმ საერთო კულტურული ტენდენციებისა, რომლებიც ამ მიწებს ასე გამორჩეულს ხდის. [1, 2]