ღმერთებს უყვართ ჩვენთან, უბრალო მოკვდავებთან თამაში. და ყოველ ას წელიწადში ერთხელ, ჩვენ ამის უფლებას ვაძლევთ.

ღმერთების წყალობა არასდროს მღირსებია და ეს ზევსის დამსახურებაა. დაწყევლილი, ქურდების ორდენის (Order of Thieves) რიგით კლერკად ვმუშაობ და თავს მხოლოდ იმით ვირჩენ, რომ ზედმეტ ყურადღებას არ ვიქცევ. ეს კი არც ისე ადვილი საქმეა სან-ფრანცისკოში — ქალაქში, რომლის მფარველიც თავად ზევსია.

მანამ, სანამ ერთ ღამეს გზა სხვა ღმერთთან არ გადამეკვეთა.

ყველაზე საშინელ ღმერთთან. ჰადესთან.

პირველად ისტორიაში, ქვესკნელის დაუნდობელი მეფე ჩაერთო „ტიგელში“ (The Crucible) — სასიკვდილო შეჯიბრში, სადაც ღმერთები ირჩევენ მოკვდავებს, რათა მათ ნაცვლად იბრძოლონ.

მან კი მე ამირჩია — სარკასტული არარაობა, რომელსაც მხრებზე წყევლა აწევს.

მისი პაიკი ვარ, იარაღი თუ სრულიად სხვა რამ? ყოველ ჯერზე, როცა ჩემს თავს თავისას უწოდებს, გული მღალატობს.

რადგან ჰადესი საკუთარი წესებით თამაშობს, სიკვდილი კი ნებისმიერ ფასად გაიმარჯვებს.